Yazdır

Vasiyetim ve bırakacaklarım.

Yazar: Administrator Aktif .


Elif ORHAN

"...Birazdan terasa çıkıp güneşe bakar ve ayırmadan tüm insanlar için gülümseyeceğim..."

Vasiyetim ve bırakacaklarım.

Tekrar alerji ve grip olmuşum.

Şimdi düşünüyorum da acaba ölecek miyim yakın zamanlarda ?

Ölüm yüzü soğuk…

Üşütür.

Halbuki ağız dolusu gülüşler gibi güneşi de hep sevmişim.

Yani ölüm bu, hele bizim diyarlar, bizim nesil  sözkonusu olunca hep sırasını şaştı da şaştı. Atladı hoyratca. Her birini masallının bir yerinde yakaladı da yakaladı acımadan. Hesap da sorulmuyor ki, yakasına yapışıp yolunu engelemek de nafile.

Hal bu olunca, ne me lazım, şimdiden vasiyetimi yazmam en iyisi galiba.

Bakıyorum kime ne bırakacağım, valla param olmadığı için onu bırakamıyorum. Lakin ondan da değerli nesneler var oldu hep hayatımda, ceplerim ve avuçlarımda.

Önce yüreğimdeki sevgiyi civarımda, yakınımda, yüreğiyle gülümseyen her birine tutam tutam dağıtacağım.



Anaç tavuk yanımın güçlü olduğunu hatalarımda biliyorum. Onun için yüreğimde bolca olan tüm şefkatimi çocuklara, duvar diplerinde elleri böğründe kalmış kınalı saçlı dapirlere bırakacağım.

Yazı yazmayı çok seviyorum; onu da çocuklara güzel, umut masallarını yazacak gençlere emanet edeceğim.

Sadakatim de iyi, bak ona da laf söyletmem. Kime mi bırakacağım, valla çok düşündüm bunu,  aklıma çocuklar tek geliyor.

Fedakarlık yanım biraz fazla saflığa kaysa da, yine de sevmişim bu yanımı ve onu da gözleri dağlara kilitlenmiş, çocuklarını bekleyenlere bırakıyorum.

Haa bu arada unuttuğum bir  nokta oldu değil mi? Nereye gömüleceğim de var tabii ki. Kimi dostlar kendilerini yakılıp küllerini dağ ve denizlere serpilmesini istiyorlar. Yok, yok işte  bu bana hiç uymaz.

Benim bugün ve yarın da olsa vasiyetim o ki; ölünce yüreğimin ayakları altına gömülmek. Tek  dileğim ve geride kalanlara isteğimdir.

Vasiyetimin son satırlarına geliyorum nihayetinde ve yüzleri ufacık da olsa gülümsetmeden gidilmez ki, değil mi iki gözüm?

Birazdan terasa çıkıp güneşe bakar ve ayırmadan tüm insanlar için gülümseyeceğim.

Masmavi, ufacık parlıyor.

Var olduğunu göstermekmiş amacı.

“En kötüsü kaybolup gitmek“ diyor masal anlatan.

Çocukken ve büyürken de değişime inatla aynı kalmak.

Takılıp kalıyor peşinde koştuğum kırılgan düşlerim bir bir.

Hayal ürünü mü tünelin ucunda görünen ışık?

Düş kurmakla başladım dün ve evvel ki zaman.

Dur hele, sığındığım gerçeğimi anlatayım.

Tutunmak yüreğimi ısıtıyor.
 
Elif ORHAN

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile